ป้าซาบ

 ฟิค Daily Life#1 ของกวิณสำหรับคนที่ยังไม่ได้อ่านค่ะ >> จิ้มๆ

พอดีได้คุย MSN กับคุณ Nanaya ค่ะ แล้วบทสนทนานี้จึงเกิดขึ้น... ฮาาาาา เราเขียนเป็นกวิณ ส่วนคุณ Nanaya เขียนเป็นอาจารย์อัลมอนด์ค่า ในเรื่องนี้ อาจารย์อัลมอนด์เป็นคนเพื่อนน้อยค่ะ และมีเพื่อนสนิทที่ชื่อว่ากวิณ อัลฟอร์ทค่ะ เรื่องเริ่มต้นที่ว่าอ.อัลมอนด์เป็นคนเพื่อนน้อยและกวิณจึงเป็นคนเปิดสนทนาค่ะ และทั้งคู่ก็อยู่ในร้านน้ำชาของกวิณค่ะ

**************

กวิณ: คุณนี่น่าสงสารดีน่ะครับ (ลูบหัวๆ)

มอนด์ : น่าสงสารยังไง? ลูกผู้ชายไม่ต้องการให้ใครมาสงสารหรอกเฟ้ย!!!

กวิณ: ลูกผู้ชาย?คุณคิดว่าเป็นลูกผู้ชายเหรอครับ? ไม่ใช่ผมได้ยินมาว่าคุณเป็นเคะหรอกเหรอครับ? เคะลูกผู้ชายหรือไงครับ?
    

มอนด์ : ......นายว่าใครเป็นเคะ? ชั้นไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้นนะเฟร้ยยยย !!!! อีกอย่าง เป็น "เคะ" ก็อาจเป็นลูกผู้ชายได้เหมือนกันนะ แต่ชั้นเปล่า!"

กวิณ:เอ....แน่ใจเหรอครับ? แต่ผมคิดว่าไม่ว่ายังไงก็ตาม ในสายตาของผม คุณก็เป็นเคะอยู่ดีล่ะครับ หึๆ (ก็ผมเสะนี่ครับ)


มอนด์ : โว้ยยย...ตกลงนี่มันอะไรกัน นายเป็นคนประเภทไหนแน่เนี่ย >[]<"

 กวิณ:คุณคิดว่าผมเป็นคนประเภทไหนล่ะครับ หึๆ

มอนด์ : (น่ะ กวนกลับอีก=*= ) นายไม่ใช่เพื่อนชั้นหรอกเรอะ เป็นเพื่อนกันก็เข้าข้างกันหน่อยเซ่

กวิณ: แต่ถ้าใครทำผมอารมณ์ไม่ดี ผมก็ไม่ไว้น่ะครับ หรือคุณอยากจะให้ผมเริ่มคิดบัญชีกับเค้กทีคุณกินในร้านผมทุกวันล่ะ

มอนด์ :  (มอนด์ ช็อค...=[]=.....) .............ผมผิดไปแล้วครับ OTL""........ตามที่คุณว่าแหล่ะครับ คุณกวิณ OTL"""

กวิณ: รู้ซะบ้างน่ะครับว่าใครเสะกว่า    

มอนด์ : ตกลง....ไม่คิดตังค์ใช่ไหม = ="".....ชั้นเพื่อนนายนะ.....


กวิณ:ยอมรับว่าตัวเองเป็นเคะก็พอแล้วครับ

มอนด์ : ไม่ใช่ซะหน่อย....ทำไมไม่เข้าใจกันบ้าง T T

กวิณ:เอาเถอะครับ ถึงคุณไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร เพราะมันก็เป็นความจริงอยู่่ดี

 มอนด์ : อย่าว่างั้นงี้เลยนะ...เราเป็นเพื่อนกันใช่มะ.....ขอเค้กอีกชิ้นดิ

กวิณ: เอ....ผมมีเค้กที่เหลือที่เพิ่งเก็บมาจากโต๊ะของลูกค้า จะเอามั้ยล่ะครับ

  มอนด์ : นายนี่โหดจริงด้วย!! =[]=""

    กวิณ: งั้นเหรอครับ เอาเถอะ เห็นว่าคุณไม่มีตังจ่ายค่าไฟ เพราะฉะนั้นก็เลือกไปจากในตู้เย็นสักชิ้นล่ะกันครับ

มอนด์ : โอ้ววววว ใจมากเพื่อน XD

กวิณ: ที่คุณรับนี่แสดงว่าคุณไม่มีตังจ่ายค่าไฟจริงๆใช่ไหมครับ

มอนด์ : ...............................(ช็อครอบสอง).....เอ่อ...จริงๆแล้ว มีน่ะมันมีหรอกนะ แต่เพิ่งไปเจอรองเท้าวิ่งอันใหม่มาง่ะของ อาดิ-ปิ๊บ- ...แบบว่า...มันดีมากเลยนะ....ง่า.....(เงินเดือนทั้งเดือนน่ะเออ)

    กวิณ: *เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะแผ่รังสีอำมหิต* งั้นผมให้คุณเอารองเท้าอาดิ-ปี๊บ-ของคุณมาประทังชีวิต แทนเค้กผมดีไหมครับ

มอนด์ : ง่ะ!!!...................แต่มันเป็นรุ่น limited นะ!.................ฮึ่ม.....ก็ได้ๆ...ไม่กินก็ได้ >x<""  จำไว้เลยน่ะ XP

     กวิณ: หึๆ คราวนี้ผมจะปล่อยคุณไปก่อนก็ได้ แต่ถ้ามีคราวต่อไปอีก ผมจะให้คุณกินเค้กที่เหลือจากลูกค้าน่ะครับ (แล้วไปหาเงินมาจ่ายค่าไฟด้วยน่ะครับ)

มอนด์ : 555 วางใจได้ๆ  งวดหน้ามีรองเท้าฟุตบอลของ ไนเก้ ถูกกว่าแค่หนึ่งในสามเอง XD

      กวิณ: ยังคิดจะซื้ออีกเหรอครับ จะให้ผมเอาเค้กยัดหน้าคุณดีมั้ยครับ

    มอนด์ : ชั้นเป็น อ. พละนะโว้ย การสะสมอุปกรณ์กีฬาก็เป็นเรื่องปกตินี่หน่า =A=

 กวิณ: อ่อ สะสมอุปกรณ์กีฬา แต่ข้าวแทบจะไม่กิน ต้องมาหาผมเนี่ยน่ะครับ

มอนด์ : ชั้นก็ไม่ได้มากินแบบล้างผลาญร้านนายซะหน่อย(พวกของหนักๆก็ไปตระเวณร้านอื่นกิน เห็นอย่างนี้ชั้นก็ทำกับข้าวกินเองเป็นนะ) อีกอย่าง นายเป็นเพื่อนชั้น เค้กสองสามชิ้นแบ่งไม่ได้รึไง =3=

     กวิณ:เค้กสองสามชิ้นต่อวันเนี่ยน่ะครับ?

มอนด์ : ..........................(ซวยแล้วตรู)......อ่า...เอ้อ พอดีนึกขึ้นได้ พอดีชั้นมีรายงานของเด็กที่ต้อไปตรวจน่ะ....ไปก่อนนะ (ทำท่าจะชิ่ง) ขอบใจมากสำหรับเค้ก

      กวิณ: ...... เอาเถอะครับ แต่ถ้าผมรู้ว่าคุณซื้อรองเท้าอีกแม้แต่คู่เดียว ผมเผาทั้งคอลเลคชั่นของคุณแน่ครับ *ยิ้มร้าย* เตรียมใจไว้เลยน่ะครับ

มอนด์ : เฮ้ยยยย ได้ไง สมบัติชั้นนะเฟ้ย นายทำงี้ไม่ได้น่ะ

 กวิณ: หรือคุณจะจ่ายค่าเค้กของผม?

มอนด์ : อึ่ก!.........(แพ้ทางมันตลอดเลยให้ตาย).......ก็ได้ครับ T T คราวหน้าจะพยายามหักห้ามใจครับ OTL"".............

กวิณ: หึๆ จะไปตรวจรายงานไม่ใช่เหรอครับ ก็ไปสิครับ

มอนด์ : ....ไปละจ้า T_T"" ..................(ออกไปแบบไร้พลังชีวิต โบกมือหยอยๆ)

กวิณ: อย่าแม้แต่ที่จะคิดน่ะครับ *ชูไฟแช็คในมือก่อนจะเปิดปิดเล่น*

มอนด์ : ห๊ะ! ไอ้ใจโหด!! T[]T"" รู้แล้วล่ะน่า! ไม่ซื้อก็ไม่ซื้อ (จะร้องไห้แล้วนะโว้ย)

กวิณ: ดีมากครับ ว่าแต่คุณนี่เป็นเคะจริงๆสิน่ะ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เหมือนเคะเลยน่ะครับ

มอนด์ : นี่นายยังไม่เลิกอีกเรอะ =[]=""

     กวิณ: หึๆ ก็คุณยังไม่ยอมรับนี่ครับ ได้ข่าวว่ามีเสะเป็นตัวเป็นตนแล้วไม่ใช่หรือไงครับ

มอนด์ : เฮ้ยยย!!! ข่าวบ้าไร? มาจากไหน!!? มั่วละๆ.........

กวิณ: เอ....แน่ใจหรือครับ ก็วันก่อนผมยังเห็นคุณไป @#^#^%#@ << เริ่มแหล

มอนด์: ว๊ากกกก จะบ้าเรอะะะ!!?? เรื่องแบบนั้นไม่มีนะ!!

   กวิณ: งั้นเหรอครับ... ผมจำได้ว่า ผมเห็นคุณในคอลัมน์มาลัยเสี่ยงรัก ต้องการเคะรู้ใจ ผมส่งใบสมัครไป แต่คุณก็ตอบกลับมาว่ามีคนมาขอเป็นเสะแล้ว

มอนด์ : เฮ้ยๆ ใครพูด ใครเขียนส่งไป จะบ้าเรอะ ทำไมนายชอบยัดเยียดอะไรแปลกๆให้ชั้นนะ!??

   กวิณ:อ้าว คุณไม่ได้ส่งหรอกเหรอครับ ก็ในหนังสือพิมพ์มีทั้งประวัติคุณ พร้อมรูป(ที่มีแแถบดำคาดตา)  แถมยังเขียนไว้ว่า 'เป็นเคะอ่อนแอบอบบาง ต้องการคนมาดูแลย้อมใจ ชอบทานของหวาน และรับเสะได้ทุกประเภท' ประมาณนั้นล่ะครับ

มอนด์ : อ๊าคคคคคคค ใครเขียนไป!?? ชั้นจะฆ่ามัน!! [อีนานายะซวย]  นั่นมันชั้นซะที่ไหนล่ะ นิสัยไม่เห็นเหมือนกันซักนิด!! อ่อนแอ?? บอบบาง?? โว้ยยยย แล้วนายอ่านหนังสือพรรค์นั้นด้วยเรอะ!!??? =[]="""

กวิณ: งั้นเหรอครับ ผมอ่านมันจากห้องของคุณละครับ เห็นตกอยู่ที่พื้น

มอนด์ : ไอ้มั่ววว!!!! ชั้นจะมีของพรรค์นั้นอยู่ได้ยังไงเล่า !!??       

กวิณ: ก็ผมเจอในห้องคุณนี่ครับ ช่วงนี้ใครเข้ามาห้องคุณแล้วลืมทิ้งไว้รึเปล่าล่ะครับ

มอนด์ : คนที่มาห้องชั้นก็มีแต่นายนั่นแหล่ะ !!! =[]=""

      กวิณ: งั้นสงสัยคุณคงหยิบติดมือมาจากที่ไหนซักที่ล่ะครับ ว่าแต่คุณนี่ไม่มีเพื่อนจริงๆสิน่ะครับ ถึงมีแต่ผมคนเดียวที่เข้าห้องคุณ

มอนด์ : (ตอกย้ำกุอีก OTL) ....ใช่สิ ชั้นมันเพื่อนน้อย....

    กวิณ: จะไปตรวจรายงานไม่ใช่เหรอครับ ก็ไปสิ

มอนด์ : เออ!!ไปละโว้ย!! แต่บอกไว้ก่อนนะ ชั้นไม่ใช่เคะนะโว้ยยย

      กวิณ: ครับครับ ไม่ใช่เคะ แต่เป็นเบี้ยล่างเสะสินะครับ

มอนด์ : อ๊าคคคค ไอ้กวิน!!!

    กวิณ: หึๆๆๆ ครับ?

มอนด์ : .....นายเป็นเพื่อนชั้นนี่... รึไม่ใช่

      กวิณ: เรียกว่าเป็นคนที่คอยให้อาหารคุณเวลาคุณไม่มีกินจะดีกว่า ใช่มั้ยล่ะครับ?

มอนด์ : นี่นายเห็นชั้นเป็นตัวอะไรเนี่ย =_=""

     กวิณ: อัลมอนด์ ตัวกินเค้กครับ

มอนด์ : =[]=""""

กวิณ: *เริ่มจุดไฟแช๊คเล่นอีกครั้ง* ไปสิครับ ผมว่านี่ก็เสียเวลาพอดูแล้วน่ะครับ

มอนด์ : ......ครับ ไปละครับ T_T

 กวิณ: แล้วเจอกันครับ  

**************************

กวิณแอบรั่วแถมใจดีกับอาจารย์อัลมอนด์น่ะค่ะเนี่ย ฮาาาาาาาาาา