ป้าซาบ

เอนทรีย์นี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับโปรเจคนี้ค่ะ

ฟิคสำหรับไวท์เดยค่ะ :)

Blodwen Fic: White Day

วันเสาร์ที่  21 มีนาคม หนึ่งอาทิตย์หลังเทศกาลไวท์เดย์

“เมื่อคืนฝันแปลกๆล่ะ เฮียเฟย”

ชายหนุ่มเชื้อสายจีนเปรยขึ้น ระหว่างที่เดิน ไปตามทางเดินในเมืองบลอดเวนในเวลาสายๆของวัน แสงแดดถึงแม้จะเจิดจ้า แต่ก็ไม่ทำให้ร้อนมากนัก

“ฝันอะไรล่ะ?”

“ฝันพิลึกมากเลย เฮีย... ฟงฝันว่าคุณกวิณ เจ้าของร้านน้ำชาเป็นซามูไร ส่วนฟง....”

จู่ๆ ชายหนุ่ม นักศึกษาแพทย์เกิดหยุดพูดกระทันหันเมื่อนึกขึ้นได้ว่า ถ้าพูดออกไปคงไม่ดีแน่ๆ

“ช่างเถอะเฮีย...”ฟงตัดบท

“อ้าว...อะไรกัน..” เฟยว่า “ว่าแต่นายฝันบ้าอะไรแบบนั้น นี่นายคิดจะแต่งคอสเพลย์ใช่ไหมถึงเอาไปฝันเป็นตุเป็นตะขนาดลากเอาคุณกวิณมาเกี่ยวด้วยน่ะ...”

“ไม่ใช่เฟ้ย!!” ฟงเถียงกลับ ก่อนจะหุบปากสนิท เมื่อพี่ชายของตนพยายามซักไซ้ไล่เลียงต่อ...

 

ทั้งสองไม่รู้เลยว่า มีเด็กสาวร่างเล็ก ผมสั้นสีทอง ได้บังเอิญรับรู้ถึงบทสนทนาด้วยเช่นกัน...

“คุณกวิณ...คอสเพลย์..งั้นเหรอ”

*****************

 

ชายหนุ่มผมแดงปิดประตูล็อคร้าน หลังจากแขกคนสุดท้ายได้จากไป...

กวิณเริ่มเก็บของทั้งบนเคาน์เตอร์และตามโต๊ะต่างๆอย่างที่เคยทำเป็นประจำทุกครั้ง ช่วงเวลาสี่โมงเย็น ท้องฟ้ายังคงไม่มืดนัก ผู้คนยังเดินขวักไขว่กันตามทางเดินเช่นทุกวัน

‘แปะ...’

ชายหนุ่มเงยหน้าจากเคาน์เตอร์หลังจากได้ยินเสียงแปลกๆ กวิณหันไปมองต้นเสียงนั่น เสียงราวกับใครเอากระดาษมาแปะแรงๆตามผนัง

และเป็นอย่างที่ชายหนุ่มคาด กระดาษสีขาวถูกแปะไว้กลางประตูกระจกหน้าร้าน และไม่ใช่เพียงแค่นั้น ยังมีกระดาษแบบเดียวกันแปะไปเรื่อยๆเป็นแถวทั้งบนหน้าต่างของร้านเลยทีเดียว

“หึ....”อารมณ์คุกรุ่ณเริ่มบังเกิด กวิณวางผ้าในมือลง ก่อนจะเดินไปที่หน้าร้านเพื่อดูว่าใครที่กล้าเอากระดาษมาแปะหน้าร้านของชายหนุ่ม...

และสิ่งที่ชายหนุ่มเห็นก็ทำเอาเขาอยากฆ่าคนขึ้นมาเลยทีเดียว...

 

แล้วโปสเตอร์ในมือก็ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างไม่ไยดี เศษกระดาษร่วงกราวลงกับพื้น  ชายหนุ่มนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนที่สายตาจะสังเกตเห็นเด็กผู้หญิงร่างเล็กที่กำลังแปะโปสเตอร์ในมือบนผนัง

 

ถ้าเขาจำไม่ผิด เด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกสาวของคนที่เชาไปรับสมุนไพรบ่อยๆ คุณชาร์ลี

พูนิก้า ชีนสิน่ะ...

กวิณกวาดสายตามองรอบๆ ดูท่าทางโปสเตอร์คงเพิ่งจะเริ่มแปะ และแผ่นที่ถูกเขาฉีกไป คงเป็นแผ่นแรกที่ถูกแปะในเมือง... (เล่นง่ายค่ะ OTL)

ชายหนุ่มยิ้มร้าย ก่อนจะเริ่มฉีกโปสเตอร์แผ่นที่ใกล้มือที่สุด ก่อนจะเริ่มออกเดินและเริ่มฉีกไปเรื่อยๆ ในมือกำโปสเตอร์เสียแน่น ดวงตาสีเขียวจ้องมองแผ่นหลังของเด็กสาวด้วยแววตาวาววับ เท้าก้าวเดินเพื่อจะไล่ตามเด็กสาวให้ทัน....

แล้วโปสเตอร์ที่ถูกแปะบนผนังทั้งหมดก็อยู่ในมือ พร้อมทั้งชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังของเด็กสาวพอดี...

“สวัสดีครับ พูนิก้า”ชายหนุ่มยิ้ม... แต่เป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยอันตรายอย่างยิ่ง....

 

******************************

 

“คุณชาร์ลี... ควรจะดูแลลูกสาวของคุณให้ดีหน่อยน่ะครับ...”

ตอนนี้กวิณได้มายืนอยู่หน้าบ้านของเกษตรกรและหมอสมุนไพรประจำเมือง มือข้างหนึ่งถือปึกโปสเตอร์ที่ดึงออกมาจากมือของพูนิก้าได้ สีหน้าเย็นชาน่ากลัวกว่าเดิมหลายสิบเท่าเท่าที่ชาร์ลีเคยเห็นมา ถึงแม้เจ้าตัวจะยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับทำให้ชายหนุ่มดูน่ากลัวกว่าเดิมเสียอีก...

“ขอโทษครับ... ขอโทษจริงๆครับ” ชาร์ลีหน้าซีด น้ำตาคลอเบ้า “ก่อนจะหันไปทางพูนิก้าที่ยืนด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตามองกวิณอย่างไม่ชอบใจ “พูนิก้า...หนูไปทำแบบนั้นทำไมล่ะลูก...”

“ก็หนูได้ยินคุณฟงพูดเกี่ยวกับคุณกวิณนี่ค่ะ ว่าคุณกวิณเป็นซามูไร หนูเลยคิดว่าคุณกวิณคงชอบแต่งคอสเพลย์เหมือนคุณทัตสึมิน่ะค่ะ”

ชาร์ลีเงียบไป เช่นเดียวกับกวิณ ที่มีอาการเดจาวู นึกถึงความฝันที่เขาได้ฝันถึงเมื่อไม่นานมานี้...

“ขอบคุณน่ะครับสำหรับความหวังดี แต่ช่วยห้ามลูกสาวของคุณไม่ให้มายุ่งเรื่องของคนอื่นด้วยน่ะครับ คุณชาร์ลี...”

ชาร์ลีหน้าซีด ก่อนจะกล่าวขอโทษไม่หยุดปาก กวิณมองด้วยสายตาเย็นชาและยังคงไม่สบอารมณ์

 

“คุณกวิณ....” เสียงตะโกนดังขึ้น เจ้าของชื่อหันสายตามองไปตามเสียงเรียก เด็กหนุ่มผมทองที่อยู่ไกลออกไปกำลังวิ่งเข้ามา พลางร้องเรียกชื่อของหนุ่มน้ำชา

และชาร์ลีก็ต้องอึ้งไป เมื่อจู่ๆคนตรงหน้าล้วงไฟแชคจากกระเป๋ากางเกงและเผาโปสเตอร์ทันที

“เอ๋...อะไรกันครับเนี่ย” ซานันว่าทันทีที่มาถึง ดวงตามองกองกระดาษบนพื้นที่กลายเป็นขี้เถ้าเรียบร้อย “มีอะไรกันรึเปล่าครับ”

“ไม่มีอะไรหรอก” กวิณว่าขึ้นก่อนที่ชาร์ลีจะได้พูดอะไร “ว่าแต่นายมาที่นี่ทำไมล่ะซานัน...”

“คุณกวิณลืมไปแล้วเหรอครับว่าคุณกวิณเป็นคนชวนผมไปที่ห้องสมุดด้วยกัน”เด็กหนุ่มผมทองว่า “ผมไปรอที่ร้านไม่เห็นคุณกวิณ เลยถามคนแถวนั้น เขาก็บอกว่าคุณกวิณมากับพูนิก้าน่ะครับ ผมเลยคิดว่าคุณคงจะมาที่บ้านของคุณชาร์ลี...”

“หึ งั้นก็ไปกันได้แล้ว...” กวิณคว้าแขนเด็กหนุ่มดึงมาข้างกาย ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปไม่คิดจะพูดอะไรอีกกับชายหนุ่มอีกคนแม้แต่น้อย

“คุณพ่ออย่าเศร้าไปเลยน่ะค่ะ เดี๋ยวหนูโทรหาคุณกรให้มาหา ดีมั้ยค่ะคุณพ่อ...”

 

********************

“เดี๋ยวสิครับคุณกวิณ...นี่ไม่ใช่ทางไปห้องสมุดไม่ใช่เหรอครับ...” ซานันร้องเมื่อเห็นว่าทางที่ทั้งสองไปไม่ใช่ทางที่ซานันคิดไว้

“ไม่ต้องไปแล้ว นายมากับฉันล่ะกัน...”

“เอ๋...ทำไมกลับมาที่ร้านล่ะครับคุณกวิณ....”ชายหนุ่มเปิดประตูร้านน้ำชาของตนเอง ดันซานันให้นั่งลง ก่อนที่จะก้าวขาหายเข้าไปหลังร้านอยู่ครู่หนึ่ง...

แล้วกวิณก็เดินกลับเข้ามา ก่อนจะวางกล่องใบหนึ่งลงตรงหน้าของเด็กหนุ่มผมทอง...

“ของนายน่ะ...”

“เอ๋...อะไรกันครับคุณกวิณ...”ซานันว่า ก่อนจะเริ่มแกะกล่องในมือ และใบหน้าเป็นสีชมพูจางๆ เมื่อได้เห็นของข้างใน

เสื้อคอปกสีขาวอย่างดีที่เข้ากับกางเกงขายาวที่เป็นสีเดียวกัน  ที่กระเป๋าเสื้อปักเป็นตัว A สีทองเล็กๆไว้ที่มุมกระเป๋า

“ตัว A? หมายความว่ายังไงเหรอครับคุณกวิณ? แล้วคุณเอาชุดนี่มาให้ผมทำไมล่ะครับ” 

 

“สำหรับไวท์เดย์ยังไงล่ะ ฉันไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้เท่าไร...” กวิณก้มลงจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับเด็กหนุ่ม “ไวท์เดย์ผ่านไปแล้ว นายก็ใส่มาตอนวันงานเทศการอาหารล่ะกัน”

“เอ๋...แต่ผมก็มีชุดสีขาวน่ะครับ... คุณกวิณไม่เห็นจำเป็นต้องซื้อมาเลย” กวิณหรี่ตามองคนตรงหน้า ใบหน้าที่ชิดเข้าไปอีกพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากที่เห็นไม่ได้บ่อยนัก

“ชุดของนาย...มีตัว A มั้ยล่ะ A ที่มาจาก Alfort น่ะ...”

ใบหน้าของซานันเป็นสีแดงจัด กวิณหัวเราะในลำคออย่างพึงใจกับปฏิกิริยาของเด็กหนุ่ม... ริมฝีปากของชายหนุ่มผมแดงเลื่อนเข้าไปใกล้ริมฝีปากบางของซานันที่หลับตาลง...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

“ปัง!!!”

 

เสียงประตูร้านที่ถูกเปิดออกดังลั่น พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นร้านน้ำชา

 

“กวิณ!!! ลุงกลับมาแล้ว!!!”

 

To be Continue

ติดตามตอนต่อไปในเทศกาลอาหารน่ะคะ

จริงๆแล้ว เรื่องของโปสเตอร์ เป็นพลอตที่จะแต่งก่อนฟิคไวท์เดย์แต่ไม่ได้แต่งซักที พอดีคิดพลอตไวท์เดย์ไม่ค่อยแล่นเลยจับรวมกันซะเลย...

จริงๆแล้ว สำหรับเรื่องโปสเตอร์ ปฏิกิริยาของกวิณควรจะโหดกว่านี้ค่ะ แต่เราไม่กล้าแต่งกวิณให้โหดแล้วไปทำร้ายชาวบลอดเวนน่ะคะ เรายังไม่อยากถูกฆาตกรรมกลางเมืองค่ะ...อุ TwT  ใครพร้อมจะถวายตัวละครให้กวิณกระทืบก็บอกได้น่ะคะ (โดนถีบ)

และก็ไอเดียเรื่องคอสเพลย์ส่วนหนึ่งมาจากพี่โด๋ยค่ะ
คิดไม่ออกว่ากวิณควรคอสอะไรในโปสเตอร์แล้วให้ดูเสื่อมดี เลยกลายเป็นชุดเมดซะงั้น...

สุดท้ายนี้มาแปะ Color Palette ค่ะ

ส่วนเรื่องแทคความรัก ขอดองแทคก่อนน่ะคะ

edit @ 5 Mar 2009 17:44:46 by aryinu *Nappo Head*