ป้าซาบ

เอนทรีย์นี้เป็นส่วนหนึ่งของโปรเจกต์

ฟิคนี้ ต่อจาก ฟิคไวท์เดย์นะคะ

หลังจากอ่านจบแล้ว จะมีเพลงปิดท้าย ลองฟังดูนะคะ

Dear You : Part 1

“เพล้ง!”

ซานันมองเศษแจกันที่ร่วงแตกลงบนพื้นพร้อมกับซากดอกไม้ หลังจากที่ชายหนุ่มข้างกายคว้ามันมาจากบนโต๊ะแล้วเขวี้ยงใส่บุคคลมาใหม่อย่างรวดเร็ว

ชายวัยกลางคนที่โผล่เข้ามาต้องแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อแจกันที่หลานตัวดีขว้างใส่มาพลาดไปโดนกำแพง เฉียดหัวเขาไปอย่างหวุดหวิด

“หลานงี่เง่าเอ็ย... นี่นายทักทายลุงด้วยวิธีแบบนี้เรอะ” ร่างสูงผมยาวสีแดงบ่นงึมงำ วางกระเป๋าใบใหญ่ไว้ที่พื้น ก่อนจะก้าวไปหาคนทั้งคู่ ดวงตาสีฟ้าสดใสมองกวิณที่มีสีหน้าโกรธจัดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสังเกตเห็นเด็กหนุ่มร่างบางที่อยู่ข้างๆ

“อ๊ะ... สวัสดี” ลุงของกวิณเอ่ย ก่อนจะยื่นมือออกไปข้างหน้าเพื่อจับมือเป็นการทักทาย”ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อเจฟฟรี่ เป็นลุงของตากวิณน่ะ จะเรียกว่าลุงจีจี้ก็ได้นะ”

“อ.. เอ่อ สวัสดีครับ ผมชื่อซานัน เรดคลิฟฟ์”ซานันยื่นมือ เจฟฟรี่ยิ้ม แต่ก็ต้องชะงักลงเมื่อหลานของตัวเองปัดมือเขาออก ก่อนจะดึงซานันให้ห่างออกไปจากตัวเขา

“อย่ามายุ่ง”กวิณเอ่ยเสียงห้วน เจฟฟรี่เลิกคิ้ว มองทั้งคู่สลับไปเหมือนจะสังเกตอะไรได้บางอย่าง รอยยิ้มเหมือนจะวูบลงไปแวบหนึ่ง แต่ก็เปลี่ยนสีหน้ามาเป็นแบบเดิมได้อย่างรวดเร็ว

“เฮ้ๆ อะไรกันล่ะเนี่ย” เจฟฟรี่เกาหัวแกรกๆ “ก็แค่ทักทายกับซานัน ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่นา”

“...”

 “ซานัน...กลับบ้านไปก่อน”

“อ...เอ๋?”

“กลับบ้านไปซะ...ฉันต้องคุยกับตาแก่นี่...เดี๋ยวนี้”

ซานันชะงักไปพักหนึ่งก่อนจะพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร เพราะสังเกตจากสีหน้าของเจ้าของร้านน้ำชาแล้ว เด็กหนุ่มรู้ทันทีว่า นี่เป็นเรื่องที่เขาไม่ควรจะเข้าไปยุ่งด้วย...

“งั้นผมลาล่ะครับ...แล้วคราวหน้าผมจะมาใหม่นะฮะคุณกวิณ” เด็กหนุ่มผมทองโค้งเป็นเชิงบอกลาให้กับคนทั้งสองก่อนจะเดินออกจากร้านไป...

เจฟฟรี่มองตามซานันที่เดินออกจากร้านไปเงียบๆ ก่อนจะหันกลับมามองกวิณที่มีสีหน้ากราดเกรี้ยว คิ้วขมวดแทบจะเป็นปม  ดวงตาสีเขียวแทบจะลุกเป็นไฟ

“ยังไม่เลิกสีหน้าแบบนั้นอีกนะ กวิณ” ชายหนุ่มผู้มีศักดิ์เป็นลุงเดินเข้าไปใกล้หลานของตนเอง ก่อนจะใช้นิ้วจิ้มระหว่างคิ้วที่ขมวดจนเกร็งของชายหนุ่มผมแดง “ทำงานบริการแท้ๆ เลิกทำหน้าแบบนั้นซะทีสิ”

“...”

“นายนี่น๊า... นิสัยไม่เปลี่ยนจริงๆเล...แอ่ก...”

ประโยคของชายหนุ่มผมแดงขาดหายไป เมื่อจู่ๆหลานของตัวเองก็ดันต่อยหน้าเขาโดยที่ไม่รู้ตัว เจฟฟรี่เซวูบไป กวิณเข้ามาจะต่อยซ้ำอีกหมัด แต่ร่างสูงก็หลบวืดจากหมัดของหลานตัวเอง

“เฮ้ยๆ นี่มันอะไรกันฟะ”เจฟฟรี่โวยวาย “ต่อยฉันทำไมล่ะเนี่ย”

เหมือนเจฟฟรี่จะชินกับการถูกต่อยจากหลานของตัวเองเสียแล้ว จึงไม่ได้แปลกใจอะไรมาก หลังจากโวยวาย เขาก็ได้แต่เอามือลูบแก้มที่โดนต่อยและบ่นงึมงำเท่านั้น

“ไปตายซะ...”กวิณเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ รังสีทะมึนแผ่กระจาย...

ลุงจีจี้เหงื่อตก

ต่างคนต่างเงียบไปครู่หนี่งก่อนที่คนที่ถูกต่อยจะพูดขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยและดูเหมือนจะไม่สนใจคำพูดก่อนหน้าของหลานของตัวเอง

“เด็กที่ชื่อซานันนั่น... รู้สึกนายจะสนใจเขาเป็นพิเศษนะ” กวิณหรี่ตามองลุงของตัวเอง..

“อย่ายุ่งกับซานัน...”

“เฮ้ๆ ฉันก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรซักหน่อย”เจฟฟรี่ว่า  “ก็แค่แปลกใจน่ะ นอกจากฉันแล้ว ไม่มีใครทนนายได้เลยไม่ใช่รึไง”

กวิณส่งสายตาโกรธเคืองให้ลุงของตัวเอง  เห็นสายตานั่น ชายหนุ่มเจ้าของผมแดงยาวถอยใจกับหลานตัวเองอย่างปลงตก ก่อนจะมองหลานของตัวเองที่เดินไปที่เคาน์เตอร์ของร้านและเก็บข้าวของ ตอนแรกเขาจะเปิดร้านตามปกติ แต่เพราะคนตรงหน้าที่จู่ๆมา เขาคงต้องปิดร้านสักวัน...

“นายน่ะ คงไม่ได้คิดอะไรจริงจังกับซานันใช่ไหม...” จู่เจฟฟรี่ก็เอ่ยขึ้น  กวิณชะงัก มองหน้าคนพูดด้วยสายตาเย็นเยียบ

“เกี่ยวอะไรด้วย...”

“เฮ้อ..ก็ไม่อะไรหรอก...”ลุงจีจี้ว่าอย่างปลงๆกับนิสัยของหลานตัวเอง

“แล้วลุงกลับมาที่นี่ทำไม” ชายหนุ่มเก็บถ้วยชาเข้าตู้ เจฟฟรี่นั่งอยู่ที่โต๊ะที่ใกล้เคาน์เตอร์ที่สุด มองหลานของตัวเองเงียบๆ ก่อนจะตอบ

“มีเรื่องคาใจนิดหน่อยน่ะ...”

กวิณขมวดคิ้วแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ชายหนุ่มยังคงเก็บของต่อไป

เจฟฟรี่นั่งมองเงียบๆ ก่อนจะเอ่ย

 “นายไม่อยากรู้เรอะว่าฉันมาเพราะเรื่องอะไร”

“เรื่องของลุง ผมจะอยากรู้ไปทำไมล่ะครับ...”กวิณเงยหน้าตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เก็บของชิ้นสุดท้ายกลับเข้าที่ ก่อนจะเดินออกมาจากเคาน์เตอร์

“...”

...

...

...

..

“''งั้นช่วยฟังฉัน...ซักครั้ง...จะได้ไหม..”

“!!!”

ดวงตาสีเขียวเบิกกว้าง ร่างชะงักไปชั่วขณะ...

ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่โอบกอดมาจากด้านหลัง... ความอบอุ่นแบบเดียวกับที่เขาเคยได้รับ เมื่อเขาได้เจอกับคนคนนี้เป็นครั้งแรก...

ทั้งคู่ต่างนิ่งไป ไม่ได้พูดอะไร...

“...”

“เก้าปีก่อน...ฉันทำแบบเดียวกันนี้กับนาย นายจำได้ไหม...กวิณ”

ร่างสูงกว่าเอ่ยขึ้นมา ซบใบหน้าของตัวเองไว้บนไหล่ของคนที่เขาโอบกอดจากด้านหลัง กวิณรู้สึกถึงหยาดชื้นเปียกๆบนไหล่...

เขาเงียบ... ไม่พูดอะไร...และก็ไม่ได้ขัดขืน...

ร่างที่อยู่ด้านหลัง กระชับแขนที่โอบไหล่จากด้านหลังไว้แน่นขึ้น

เสียงกระซิบอันแสนแผ่วเบา แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึก...

.

.

.

.

“ฉันรักนาย....”

TBC.

***************

ฟิคบีทีซีรีย์นี่สนองนี้ดจี้หวินล้วนๆ orz

(ขอโทษนะหนูนัน orz)

ช่วงที่แต่งนี่ต้องนั่งไซโคตัวเองกับเพลงที่มีความหมายของอารมณ์ลุงจี้ จริงๆแล้วมีหลายเพลงที่โดนกว่านี้มากๆ แต่เนื้อหาบางช่วงไม่ค่อยตรงกับเนื้อเรื่องเท่าไร orz เลยเอาเพลงนี้มาลงค่ะ เพราะใกล้เคียงสุดแล้ว(?)

ไม่ค่อยถนัดแต่งฟิคโศกเลย orz (แบบไหนก็ไม่ถนัดไม่ใช่เรอะ orz)

คำแปลเพลงค่ะ

Kakera Musubi - you -Visionen im Spiegel

What are you doing now, at what place?
Are you at a place where this sky continues into?

I lost that which has buried my heart until now
And noticed it for the first time
The fact that you had been supporting me this much
The fact that you had been giving me smiles this much

The price of having lost it is way too preposterously great
And I desperately reach out my hands and struggle to recover it, but-
It slips by just like the wind; it looks like I’ll reach it but I don’t

My chest is tightened by loneliness and despair
And my heart seems to break
But your smile that remains in my memories
Always encourages me

Let’s return to that time again
I’m sure that we’ll be all right this time
I’ll always laugh by your side
Right by your side…



What are you doing now, at what place?
Are you at a place where this sky continues into?
Will you be there with a smile like always?
Now I simply keep wishing for that

What are you doing now, at what place?
Are you at a place where this sky continues into?

Credit:  จิ้ม

 อีดิท: เปลี่ยนเพลง(เพราะเนื้อหาเพลงไม่ถูกใจ orz) และแปะความหมายค่ะ

edit @ 20 Apr 2009 02:38:37 by aryinu *Nappo Head*