ป้าซาบ

 เอนทรีย์นีเป็นส่วนหนึ่งของโปรเจคนี้ค่ะ

ต่อจากฟิค Dear You#1 ค่ะ >> จิ้ม

ส่วนนี้จะเป็นช่วงที่กวิณอายุสิปแปด ยังเอ๊าะๆ เป็นวัยสะรุ่นนะคะ =w=

**************

Dear You # Part2

เก้าปีก่อน...

เด็กหนุ่มผมแดงลืมตาขึ้นช้าๆ...

‘ปวดหัวชะมัด’ เขานึกเป็นสิ่งแรกเมื่อตื่นขึ้น ดวงตาสีเขียวกวาดมองไปรอบๆ และพบว่าเขานั้นอยู่ในห้องนอนของตัวเอง..

เด็กหนุ่มพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ต้องทรุดลงเมื่อความเจ็บแปลบจากท้องและหัวที่แล่นปรี๊ดขึ้นมา

“ชิ..” เด็กหนุ่มนึกว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา ภาพก่อนหน้าที่เขาจะนอนซมอยู่บนเตียงได้ไหลเข้ามาในหัว...

เขาแวะไปเมืองข้างๆ ทะเลาะกับคนกลุ่มหนึ่งที่อ้างว่าเขาไปทำร้ายคนกลุ่มนั้นมาก่อน (ซึ่งเขาก็จำไม่ได้)... เกิดการต่อสู้กัน..

แล้วจำได้อีกว่าถูกตีหัว และอีกฝ่ายใช้มีดแทงเขาและทิ้งเขาไว้...

ทั้งหมดนั่นเป็นสิ่งที่เขาจำได้...

“ตื่นแล้วเรอะ กวิณ” ชายอีกคนก้าวเข้ามา ใบหน้าคุ้นเคยกับดวงตาสีฟ้าและผมสีแดงยุ่งเหยิงเป็นสิ่งที่เด็กหนุ่มจำได้ดีกับคนคนนี้...

แต่ที่กวิณจำไม่ได้คือ ใบหน้าฟกช้ำ ผ้าพันแผลที่หัวและแขน อีกทั้งรอยฟกช้ำตามร่างกาย...

“ลุง.. ไปโดนอะไรมา”

“อา...ไม่มีอะไรหรอก”

กวิณหรี่ตา มองคนตรงหน้า เด็กหนุ่มไม่เชื่อคำพูดของลุงตัวเองแม้แต่น้อย

เจฟฟรี่เห็นสายตากดดันของหลานตัวเองแล้วต้องถอนหายใจเฮือก มือขยี้ผมตัวเองจนมันยุ่งเหยิงกว่าเดิม

“ตกบันไดน่ะ..”

“ตกบันได?” เด็กหนุ่มยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก กวิณพยายามลุกอีกครั้ง

“ช่างฉันเถอะ... นายนะพักผ่อนไปซะกวิณ ยังดีที่นายไม่ได้โดนแทงตรงจุดสำคัญนะ” เจฟฟรี่กดไหล่หลานของตัวเองให้ลงไปนอน ก่อนจะผละจากไป

แต่กวิณยึดชายเสื้อเขาไว้แน่น แล้วถามด้วยคำถามเดิมอีกครั้งด้วยสายตากดดัน

“ไปทำอะไรมาลุง.. ตอบมาเดี๋ยวนี้”

เจฟฟรี่นิ่งไป คงรู้แล้วว่าคงไม่สามารถปิดเด็กหนุ่มไปได้

...

..

..

“มีเรื่องนิดหน่อยนะ..”

“อะไรนะ!?”กวิณมองลุงของตัวเองเขม็ง “กับใคร ยังไง อย่างลุงเนี่ยนะจะไปมีเรื่องกับคนอื่น!?”

“อะไรกัน นี่นายหมายถึงว่าฉันแหยจนสู้ใครไม่เป็นรึไง ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นซักหน่อย อย่างฉันก็สู้คนเป...”

“ตาแก่งี่เง่า.. ถ้าคิดจะเนียนเปลี่ยนเรื่องผมฆ่าลุงแน่ๆ” กวิณพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหี้ยม

“...” เจฟฟรี่นิ่งไป ก่อนจะถอนหายใจเฮือกอีกรอบ

“ก็กลุ่มเดียวกับที่แทงนายน่ะล่ะ”

เพียงแค่นั้น... เด็กหนุ่มก็เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง...

“รู้ตัวมั้ยครับ ว่าทำอะไรลงไป!!!”กวิณตวาด ลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง พร้อมกับดึงคอเสื้อคนตรงหน้าให้เข้ามาใกล้ เจฟฟรี่เบิกตากว้างมองหลานของตัวเองที่มีสีหน้าโกรธจัดเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่หลานของตัวเองแสดงอารมณ์เกรี้ยวกราดอย่างชัดเจน

ทั้งที่ปกติ ไม่ว่าอารมณ์จะเปลี่ยนแปลงแค่ไหน เขาก็ไม่เคยแสดงออกมาได้ออกมาขนาดนี้...

“บ้าชะมัด... บัดซบที่สุด! “ กวิณปล่อยมือ ก่อนจะสบถ  คว้าแก้วน้ำที่อยู่ข้างโต๊ะแล้วเขวี้ยงลงพื้น เศษแก้วแตกกระจายไปทั่ว

เจฟฟรี่เงียบ มองเด็กหนุ่มที่นั่งหอบ มือข้างหนึ่งกุมแผลที่ท้องไว้

“ลุงไปมีเรื่องตั้งแต่เมื่อไร...” เด็กหนุ่มถามขึ้นอีกครั้ง เมื่อสงบสติอารมณ์ได้ในระดับหนึ่ง

“เมื่อวาน... นายรู้ตัวไหมว่านายสลบไปสองวันเต็มน่ะ...”

“บ้าเอ๊ย...”

แล้วเด็กหนุ่มก็ลุกขึ้นยืน ถึงแม้จะทรงตัวไม่ค่อยได้ดีนัก แต่เด็กหนุ่มก็ผลักลุงของตัวเองออกให้พ้นทาง และเดินอย่างทุลักทุเลไปที่อีกฟากของห้อง

“เฮ้! จะทำอะไรน่ะกวิณ” เจฟฟรี่ว่า เมื่อเห็นหลานของตัวเองใช้มือข้างหนึ่งเปิดตู้เสื้อผ้า ในขณะที่อีกข้างยังคงกุมแผลไว้ เด็กหนุ่มหยิบเสื้อผ้าออกจากตู้ ก่อนจะโยนกองลวกๆบนพื้นอย่างรวดเร็ว เด็กหนุ่มเดินไปหยิบกระเปาเดินทาง และเริ่มโยนเสื้อผ้าเข้ากระเป๋า

“ผมจะออกจากเมือง...”

“นายเป็นบ้าไปแล้วรึไง!? นายยังไม่หายดี อีกทั้งร้านน้ำชาก็ใกล้จะสร้างเสร็จแล้วด้วย!?”

“ผมจะไป เพราะลุงจะได้ไม่ต้องทำอะไรเพื่อผมอีกไง!!!”

กวิณนิ่งไปเสี้ยววินาทีเมื้อรู้ว่าตัวเองหลุดปากอะไรออกไป เจฟฟรี่เงียบ ก่อนจะเอ่ย

“ร้านน้ำชาเป็นความฝันของนายนะกวิณ”

เด็กหนุ่มกำมือข้างหนึ่งแน่น  มองเจฟฟรี่ด้วยสายตาเย็นชา

“ร้านน้ำชาบ้าบออะไรนั่น ผมไม่สน”

เจฟฟรี่มองคนตรงหน้า...

“โกหก...”

กวิณมองลุงเขม็ง แต่ไม่ทันตั้งตัว เด็กหนุ่มก็ถูกคนตรงหน้าซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าอย่างจัง

“ไอ้เจ้าเด็กงี่เง่าเอ๊ย!!!  “ เจฟฟรี่ตวาดลั่น ก่อนจะคว้าร่างตรงหน้าที่ทรุดไปเพราะแรงหมัดเข้ามากอดแน่น...

“หยุดพล่ามงี่เง่าซักที... เจ้าเด็กบ้า....”

“...”

“ฉันนะ ไม่ยอมให้ใครทำอะไรนายได้หรอก... เข้าใจไหม...”

กวิณยังคงเงียบ...

...

..

..

“ฉันรักนายนะ... ไม่ใช่ในฐานะลุงของนาย แต่เป็นผู้ชายคนหนึ่ง”

ดวงตาสีเขียวเบิกกว้างและวูบไหว...

แต่เจฟฟรี่ก็ไม่ได้สังเกตเห็น...

“ปล่อย..ลุง...”น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยขึ้น...

.

.

.

คืนนั้น... สายฝนตกลงมาอย่างโหมกระหน่ำไม่หยุด....

เจฟฟรี่มองเด็กหนุ่มที่หลับอย่างสงบด้วยความเหนื่อยอ่อนหลังจากอาละวาดไป และอีกทั้งแผลที่ยังไม่หายดี

หลังจากที่เขาพูดและผละออกจากกวิณไป เด็กหนุ่มก็ได้แต่เงียบ และไม่พูดอะไรอีก...จนตัวเขาใจเสีย

“เอาเถอะ..”เจฟฟรี่ถอนหายใจ มือคว้ากระเป้าเสื้อผ้าขนาดย่อมไว้บนไหล่ เดินเข้าไปหากวิณที่นอนหลับอยู่ข้างเตียง ก่อนจะจูบหน้าผากอย่างแผ่วเบา...

“รักษาตัวล่ะ เจ้าหลานงี่เง่า...”

.

.

.

.

ยามเช้า เมื่อเด็กหนุ่มลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบแต่ห้องที่ว่างเปล่า และโน๊ตเล็กๆข้างเตียง...

“อย่าให้สิ่งที่ฉันทำสูญเปล่า ฝากร้านด้วยล่ะ”


วันนั้น เป็นอีกครั้งที่กวิณอาละวาดอีกครั้ง...

“ไอ้ลุงงี่เง่าเอ๊ย!!! “

.

.

.

และหลังจากที่แผลเขาหายดีพอที่จะเดินไปเดินมาได้ เด็กหนุ่มก็จัดการเคลียร์ทุกอย่างในร้านน้ำชาให้เสร็จ โดยมั่นหมายไว้ในใจว่า เมื่อไรที่เขาเจอลุงบ้านั่นอีกครั้ง ได้มีการเชือดทิ้งแน่นอน

ในปีนั้นเอง... ร้านน้ำชาอัลฟอร์ท ก็เปิดให้บริการ ณ เมืองบลอดเวน....

****** TBC

น้องนัน ป้าซาบขอโทษ แต่เนื้อเรื่องสมัยตอนเอ๊าะๆของกวิณเป็นแบบนี้จริงๆ orz (ได้ข่าวว่าเพิ่งคิดหลังจากเอ็งไปเล่นสกายปี้ orz)

orz ไม่รู้จะเขียนอะไรดี...

 มาแปะเพลงด้วยค่ะ เพลงนี้ตอนแรกฟังจากแม้ดเฮตาเลียแล้วมันโดนทั้งตัวเพลงและความหมาย

อา..สะกดผิดอื้อเลย orz

edit @ 1 May 2009 17:11:44 by aryinu *Nappo Head*